پرســـه های یک مـهاجر

سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387

به افتخار پرســــپوليـــس

پشت بر آسمان

رو بر مني

نور ستاره از تن شفافت

رد مي شود

تا در چراغ من

يك چكه روشني بدمد

من با ستاره متصلم اما

اين نيست روشنايي

ترديد است...

"محمدعلي سپانلو"

تو اين روزاي ترديد بهترين جاي دنيا همين ميز و صندلي زرشكيه تو همين پاركه... نرديك همين درخت توته كه من هر روز كه از جلوش رد مي شم تا پشت اين ميزه بشينم بلند بهش مي گم اگه كسي به جاي كاج ازت رفت بالا و تو گوش ات گفت خونه دوست كجاست به منم بگو!

چشم انداز هميشگي من!

جامانده ها:

1- بدترين چيز تو دنيا داشتن يه دست بي نمكه كه هيچ كسو نمك گير نكنه...

2- واي كه چقدر اين قهرماني چسبيد بهمون...به افتخار پرسپوليس و پرسپوليسيا هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا...

نوشته شده توسط هدیه در 16:56 | | لینک به این مطلب

پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387

داستان یک سفر ...

و من مسافرم ای بادهای همواره

مرا به وسعت تشکیل ابرها ببرید...

يه عالمه اشتياق واسه مسافرت ...

دوييدن تو راهروهاي راه آهن! يه آقاهه مي گه: شما دو تا چقد خوشحاليد. ايشالا هميشه همينطوري بخنديد!

يدفعه

خنده ها خشك ميشه!

من و اون از قطار اوليه پرت ميشيم پايين چون چشماي هفل هشتمون به جاي تاريخ11/2 ديده 12/2 و اين يعني

قطار مي رود

50 تومن مي رود

تمام ايستگاه مي رود...

ايضا به قول بعضي ها دهان سراينده ... (سه نقطه)

يه عالمه التماس به عالم و كالم تو راه آهن ... گير آوردن بليط قطار 17:20 دقيقه با كلي مرثيه سرايي و سرهم كردن داستانهاي سوزناك!

دوييدن دوباره تو راهروهاي راه آهن! همون آقاهه اين دفعه با نيشخند مي گه: ايشالا ديگه هيچ وقت اينجوري خندتون خشك نشه!

...

از مهماندارا مي پرسيم كي ميرسيم؟همه مي گن 5 صبح تهرانيد! ما زنگ مي زنيم بليط 6:30 كاشان رو ok مي كنيم... خيالم جمع كه شد باز زبونم دراز مي شه! از تو قطار خطاب به آقاهه داد مي زنم و ميگم: ديگه هيچ وقت خندمون خشك نميشه!

دو تايي بلند بلند مي خنديم...

قطار راه مي افته...

جامون تو اين قطاره كوپه خواهران نيست.داريم از گرما خفه ميشيم و به روح دوتا مرد تو كوپه لعنت مي فرستيم!

يكي از همسفرا يه آقا مهربونه! است كه به انگيزه هاي معلوم الحالي در طي يك ربع برامون چايي مي خره ، چيپس مي خره ، بيسكويت مي خره ، آدامس مي خره ، خلاصه هي مي خره تا خرمون كنه! اون بهم اس ام اس ميزنه و مينويسه چيكار كنيم! واسش مي نويسم: صبر! يه فكري واسه ضد حال دارم! زير چشمي بهم نگا مي كنه و سرشو تكون ميده! آقاهه يه لحظه مي ره بيرون. بهش مي گم الان وقت ضد حاله! جمع كن بريم! در حاليكه هرهر به حماقت آقا مهربونه مي خنديم وسايلمونو ميندازيم رو دوشمونو مي دوييم و مي ريم پيش رييس قطار تا جامونو عوض كنه بعدش مثل دو تا خانوم محترم ميريم تو يه كوپه ديگه و قيافه هامون ميشه :D

از ته دل حال مي كنيم...

تلق تلق ...خنده...ورق...بي خيال دنيا...

...

ورق بازي

ساعت 6 صبح از خواب مي پرم! از پنجره بيرونو نگاه مي كنم ميبينم نوشته "ده نمك" ! واي خداااا! ده نمك؟ ما كه الان بايد تهران باشيم! خلاصه قطاري كه تا حالا تاخير نداشته با 5/3 ساعت تاخير مي رسه تهران و اين يعني

بچه ها ميروند

7000 تومن مي رود

تمام برنامه ها هم مي پرد...

ايضا باز هم دهان سراينده ... (سه نقطه)

ياد همون آقاهه تو ايستگاه مشهد ميوفتم... و يه فحش جانانه از ته دلم نثارش مي كنم...

سعي مي كنيم اصلا به روي خودمون نياريم كه بعد اون همه برنامه ريزي وضعمون اينه! كوله به دوش راه مي افتيم تو خيابون و ميگيم بي خيال دنيا... الانو بچسب...

اصلا هم نميذاريم بهمون بد بگذره!

پاي سفره!